Het verhaal achter de foto: Bouke

Bouke

Een poosje geleden was ik op een feest van mijn zwager Jitze. Het was een geslaagd feest  waarbij veel mensen aanwezig waren, waaronder Bouke. We praatten wat over koken  (wij vinden dat beiden erg leuk) en tijdens dat gesprek vielen zijn ogen mij erg op. De  zon scheen door het raam op de vitrage en dit zorgde voor een mooi zacht licht. Dit  benadrukte zijn gave huid en prachtig gekleurde ogen.

We praatten nog even door en ik voelde steeds meer de interesse om hem te portretteren.  De radertjes in mijn hoofd gingen gelijk bedenken hoe ik hem dan zou moeten  portretteren. Frontaal met een deel van zijn overhemd? Zijn overhemd was zeer geschikt, de blauwe kleur accentueerde zijn ogen. Maar waar ga ik hem dan portretteren? Het zonlicht door  de vitrage was mooi, maar niet reëel. Met zoveel pottenkijkers in de woonkamer gaat het  mij niet lukken een mooi portret te maken. Waar kan ik dan nog meer zulk mooi zacht  licht van voren krijgen? De voordeur! Met de voordeur aan de schaduwzijde van het huis  heb ik prachtig zacht licht.

Maar dan ben ik er nog niet. Mijn plannen zijn er weliswaar, maar ik heb nog niets aan mijn geportretteerde gevraagd. Met het motto niet geschoten is altijd mis heb ik toch maar gevraagd of ik Bouke zou mogen portretteren. Ondanks dat ik dat altijd weer spannend vind  (vreemde eigenschap voor een fotograaf), heb ik het hem gevraagd en gelukkig mocht het.

Ik had nog een achtergrond nodig. Gelukkig is dat niet zo lastig. Mijn reflectiescherm  lag helaas nog thuis (dient ook zeer goed als achtergrond), maar een simpel wit  kussensloop doet wonderen. Met mijn vrouw als lieftallige assistente die de achtergrond vast  wilde houden, was dit probleem ook opgelost.

Ik had Bouke aan de binnenzijde van de deuropening gezet, waardoor de voordeur een enorme 'softbox' werd.  Hij stond ongeveer 30cm naar binnen waarmee ik richting aan het licht gaf. Zelf ben ik op ongeveer 90cm van Bouke buiten gaan staan op een keukentrap.

eye

Als een volleerd model is Bouke uiteindelijk vastgelegd op de gevoelige plaat. Wat een  ogen!