(O)opa en (o)oma

Van de familie Stevens kreeg ik het verzoek of ik een portret wilde maken van opa en oma. De familie Stevens wilde het portret cadeau doen aan hen. Natuurlijk wilde ik het portret maken.

Zo gezegd, zo gedaan, op naar de locatie om het portret te maken. De (gezonde) spanning was zoals altijd aanwezig. Bij opa en oma én bij mij, dat verandert nooit geloof ik.

140329 - portretfoto - 038.jpg

Eerst hebben we gezellig gekletst om vervolgens aan de slag te gaan. Mijn lichtopstelling met achtergrond had ik al klaar staan, dat hoefde ik alleen te bij te stellen zodat het licht prachtig op opa en oma zou vallen.

Ik had van tevoren het idee om ze intiem te fotografen waarbij ze nog altijd verliefd lijken. Van tevoren bedenken is leuk, maar de vraag is of dat ook gaat lukken.

Vervolgens begon de zoektocht naar een mooie compositie, houding en intimiteit. Al deze drie componenten moeten dan natuurlijk wel aanwezig zijn. Valt er een af, dan valt het hele portret in duigen. Na verschillende pogingen had ik opa en oma mooi bij elkaar staan waarbij ik voelde dat het portret ging slagen. Oma glunderde nog steeds van opa en opa keek nog steeds verliefd naar oma. De hand van oma lag al op de knie van opa en toen ik vroeg of opa de hand op de bovenarm van oma wilde leggen zag ik het. Dit wordt hem.